อะตีตัง นาน๎วาคะเมยยะ…………นัปปะฏิกังเข อะนาคะตัง,
บุคคลไม่ควรตามคิดถึงสิ่งที่ล่วงไปแล้ว ด้วยอาลัย,
และไม่พึงพะวงถึงสิ่งที่ยังมาไม่ถึง,
ยะทะตีตัมปะฮีนันตัง……………..อัปปัตตัญจะ อะนาคะตัง,
สิ่งที่เป็นอดีตก็เลยไปแล้ว สิ่งเป็นอนาคตก็ยังไม่มา,
ปัจจุปปันนัญจะ โย ธัมมัง……….ตัตถะ ตัตถะ วิปัสสะติ,
อะสังหิรัง อะสังกุปปัง…………….ตัง วิทธา มะนุพ๎รูหะเย,
ผู้ใดเห็นธรรมอันเกิดขึ้นเฉพาะหน้าในที่นั้นๆ อย่างแจ่มแจ้ง,
ไม่ง่อนแง่นคลอนแคลน, เขาควรพอกพูนอาการเช่นนั้นไว้,
อัชเชวะ กิจจะมาตัปปัง………….โก ชัญญา มะระณัง สุเว,
ความเพียรเป็นกิจที่ต้องทำในวันนี้, ใครจะรู้ความตาย แม้พรุ่งนี้,
นะ หิ โน สังคะรันเตนะ……………มะหาเสเนนะ มัจจุนา,
เพราะการผัดเพี้ยนต่อมัจจุราช ซึ่งมีเสนามาก ย่อมไม่มีสำหรับเรา,
เอวัง วิหาริมาตาปิง……………….อะโหรัตตะมะตันทิตัง,
ตัง เว ภัทเทกะรัตโตติ…………….สันโต อาจิกขะเต มุนี,
มุนีผู้สงบ ย่อมกล่าวเรียก ผู้มีความเพียรอยู่เช่นนั้น,
ไม่เกียจคร้านทั้งกลางวันกลางคืนว่า, “ผู้เป็นอยู่แม้เพียงราตรีเดียว ก็น่าชม”