(ผู้นำ) (หันทะ มะยัง อะตีตะปัจจะเวกขะณะ ปาฐัง ภะณามะ เสฯ)
อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิตา ยัง จีวะรัง ปะริภุตตัง
– จีวรใดอันเรานุ่งห่มแล้ว ไม่ทันพิจารณาในวันนี้
ตัง ยาวะเทวะ สีตัสสะ ปะฎิฆาตายะ
– จีวรนั้นอันเรานุ่งห่มแล้ว เพียงเพื่อบำบัดความหนาว
อุณหัสสะ ปะฎิฆาตายะ
– เพียงเพื่อบำบัดความร้อน
ฑังสะมะกะสะวาตาตะปะสิริง สะปะสัมผัสสานัง ปะฎิฆาตายะ
– เพียงเพื่อบำบัดสัมผัสอันเกิดจาก เหลือบ ยุง ลม แดด และสัตว์เลื้อยคลานทั้งหลาย
ยาวะเทวะ หิริโกปินะปะฎิจฉาทะนัตถังฯ
– และเพียงเพื่อปกปิดอวัยวะอันทำให้เกิดความละอาย
อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิตวา โย ปิณฑะปาโต ปะริภุตโต
– บิณฑบาตรใดอันเราฉันแล้ว ไม่ทันพิจารณาในวันนี้
โส เนวะทวายะ
– บิณฑบาตรนั้นอันเราฉันแล้ว ไม่ใช่เป็นไปเพื่อความเพลิดเพลินสนุกสนาน
นะ มะทายะ
– ไม่ใช่เป็นไปเพื่อความเมามัน เกิดกำลังพลังทางกาย
นะมัณฑะนายะ
– ไม่ใช่เป็นไปเพื่อประดับ
นะ วิภูสะนายะ
– ไม่ใช่เป็นไปเพื่อตกแต่ง
ยาวะเทวะ อิมัสสะ กายัสสะ ฐิติยา
– แต่ให้เป็นไปเพียงเพื่อความตั้งอยู่ได้ แห่งกายนี้
ยาปะนายะ
– เพื่อความเป็นไปได้ของอัตภาพ
วิหิงสุปะระติยา
– เพื่อความสิ้นไปแห่งความลำบากทางกาย
พรัหมจะริยานุคคะหายะ
– เพื่ออนุเคราะห์แก่การปรพฤติพรหมจรรย์
อิติ ปุราณัญจะ เวทะนัง ปะฎิหังขามิ
– ด้วยการทำอย่างนี้ เราย่อมระงับเสียได้ซึ่งทุกขเวทนาเก่า คือความหิว
นะวัญจะ เวทะนัง นะ อุปปาเทสสามิ
– และไม่ทำทุกขเวทนาใหม่ให้เกิดขึ้น
ยาตรา จะ เม ภะวิสสะติ อะนะวัชชะตา จะ ผาสุวิหาโร จาติฯ
– ความเป็นไปได้โดยสะดวกแห่งอัตภาพนี้ด้วย ความเป็นผู้หา โทษมิได้ด้วย และความเป็นอยู่โดยผาสุขด้วย จักมีแก่เราดังนี้
อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิตวา ยัง เสนาสะนัง ปะริภุตตัง
– เสนาสนะใด อันเราใช้สอยแล้ว ไม่ทันพิจารณาในวันนี้ตัง
ยาวะเทวะ สีตัสสะ ปะฎิฆาตายะ
– เสนาสนะนั้นเราใช้สอยแล้ว เพียงเพื่อบำบัดความหนาว
อุณหัสสะ ปะฎิฆาตายะ
– เพียงเพื่อบำบัดความร้อน
ฑังสะมะกะสะวาตา ตะปะสิริง สะปะสัมผัสสานัง ปะฎิฆาตายะ
– เพียงเพื่อบำบัดสัมผัสอันกิดจาก เหลือบ ยุง ลม แดด และสัตว์เลื้อยคลานทั้งหลาย
ยาวะเทวะ อุตุปะริสสะยะวิโนทะนัง ปะฎิสัลลานารามัตถัง
– เพียงเพื่อบรรเทาอันตรายอันจะพึงมีจากดิน ฟ้า อากาศ และ เพื่อความเป็นผู้ยินดีอยู่ได้ในที่หลีกเร้นสำหรับภาวนา
อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิตวา โย คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาโร ปะริภุตโตฯ
– คิลานะเภสัชใดอันเราบริโภคแล้ว ไม่ทันพิจารณาในวันนี้
โส ยาวะเทวะ อุปปันนานัง เวยยาพาธิกานัง เวทะนานัง ปะฎิฆาตายะ
– คิลานะเภสัชบริขารนั้นเราบริโภคแล้ว เพียงเพื่อบำบัดทุกขเวทนา อันบังเกิดขึ้นแล้ว มีอาพาธต่างๆ เป็นมูล
อัพยาปัชฌะปะระ มะตายาติฯ
– เพื่อความเป็นผู้ไม่มีโรคเบียดเบียนเป็นอย่างยิ่งดังนี้แล