ฤ ๑
[รึ] เป็นรูปสระในภาษาสันสกฤต เมื่อไทยนํามาใช้ออกเสียงเป็น ริ รึหรือ เรอ เช่น ฤทธิ์ ฤดู ฤกษ์.

ฤ ๒
[รึ] (กลอน) ว. หรือ, ไม่, เช่น จะมีฤ ว่า จะมีหรือ, ฤบังควร ว่า ไม่บังควร.

ฤกษ์ ๑
[เริก] น. คราวหรือเวลาที่กําหนดหรือคาดว่าจะให้ผล เช่น ฤกษ์ดี ฤกษ์ร้าย,มักนิยมใช้ในทางดี เช่นหาฤกษ์แต่งงาน หาฤกษ์ยกเสาเอก. (ส.).

ฤกษ์บน
น. ฤกษ์ที่ดาวนพเคราะห์เสวยประจําวัน มี ๒๗ ฤกษ์.

ฤกษ์พานาที
น. ระยะเวลาที่เป็นฤกษ์.

ฤกษ์ล่าง
น. ฤกษ์ที่ประกอบฤกษ์บน มี ๙ ฤกษ์.

ฤกษ์ ๒
[เริก] น. หมี; ดาวจระเข้, ดาวนพเคราะห์. (ส.).

ฤกษ์ ๓
[เริก] น. เรียกดาวที่มีลักษณะเป็นกลุ่มแก๊สทรงกลมที่สามารถแผ่รังสีออกได้รอบตัวว่า ดาวฤกษ์.

ฤกษณะ
[รึกสะนะ] น. การดู, การเห็น. (ส. อีกฺษณ; ป. อิกฺขณ).

ฤคเวท
[รึกคะเวด] น. ชื่อคัมภีร์ที่ ๑ ของพระเวท ใช้ภาษาสันสกฤตรุ่นเก่าที่สุดประพันธ์เป็นฉันท์ มีอายุประมาณ ๕๐๐ ถึง ๑,๐๐๐ ปีก่อนพุทธกาล,อิรุพเพท ก็ว่า. (ส.; ป. อิรุพฺเพท). (ดู เวท, เวท ประกอบ).

ฤชา
[รึ] น. ค่าธรรมเนียม.

ฤชากร
[รึชากอน] น. เงินที่ได้จากค่าธรรมเนียม.

ฤชุ
[รึ] ว. ตรง, ซื่อ. (ส.; ป. อุชุ).

ฤณ
[ริน] น. หนี้, หนี้สิน; ภาระ. (ส.; ป. อิณ).

ฤดี
[รึ] น. รติ, ความยินดี, ใจ. (ป., ส. รติ).

ฤดียา, ฤติยา
[รึ] ก. เกลียด, รังเกียจ, ดูถูก. (ส.).

ฤดียา, ฤติยา
[รึ] ก. เกลียด, รังเกียจ, ดูถูก. (ส.).

ฤดู
[รึ] น. ส่วนของปีซึ่งแบ่งโดยถือเอาภูมิอากาศเป็นหลัก มักแบ่งออกเป็น๓ ช่วง คือ ฤดูฝน ฤดูหนาว และฤดูร้อน หรือเป็น ๔ ช่วง คือ ฤดูใบไม้ผลิฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาว ที่แบ่งเป็น ๒ ช่วง คือ ฤดูแล้งกับฤดูฝนก็มี, เวลาที่กําหนดสําหรับงานต่าง ๆ เช่น ฤดูเก็บเกี่ยว ฤดูทอดกฐิน ฤดูถือบวช, เวลาที่เหมาะ เช่น ฤดูสัตว์ผสมพันธุ์; คราว, สมัย, เช่น ฤดูนํ้าหลาก.(ส. ฤตุ; ป. อุตุ).

ฤดูกาล
น. เวลา, คราว, เช่น ฝนไม่ตกตามฤดูกาล.

ฤต
[รึด] น. กฎ, วินัย, (เช่นในพระศาสนา); ธรรมเนียม, ความจริง, ความชอบธรรม. (ส.).

ฤตุ
[รึ] น. ฤดู.

ฤตุสนาน
[รึตุสะหฺนาน] น. การอาบนํ้าของหญิงอินเดียในวันที่ ๔ หลังจากมีระดู.(ส.).

ฤทธา
[ริด] น. อํานาจศักดิ์สิทธิ์ เช่น รุ่งเรืองฤทธาศักดาเดช. (อิเหนา).(ส.; ป. อิทฺธา).

ฤทธิ์
[ริด] น. อํานาจศักดิ์สิทธิ์, แรงอํานาจ, เช่น เทวดามีฤทธิ์. (ส.; ป. อิทฺธิ).

ฤทัย
[รึไท] น. ใจ, ความรู้สึก. (กร่อนมาจาก หฤทัย). (ส. หฺฤทย; ป. หทย).

ฤษภ
[รึสบ] น. วัวตัวผู้. (ส.; ป. อุสภ).

ฤษยา
[ริดสะหฺยา] (โบ) น. ริษยา.

ฤษี
[รึ] น. ฤๅษี, นักบวชพวกหนึ่ง มีมาก่อนพุทธกาล สละบ้านเรือนออกไปบําเพ็ญพรตแสวงหาความสงบ. (ส. ฤษี ว่า ผู้เห็น, ผู้แต่งพระเวท; ป. อิสิ).

ฤๅ ๑
[รือ] เป็นรูปสระในภาษาสันสกฤต ซึ่งเป็นเสียงยาวของ ฤ เมื่อไทยนํามาใช้ออกเสียงเป็น รือ เช่น ฤๅษี.

ฤๅ ๒
[รือ] ว. หรือ, อะไร, ไม่ใช่; โดยมากใช้ในบทร้อยกรอง เช่น กวีฤๅแล้งแหล่งสยาม.

ฤๅเยา
ว. มิใช่เยา, มิใช่น้อย, ไม่เยา.

ฤๅชุ
ว. ตรง, ซื่อ. (ส. ฤชุ).

ฤๅชุตา
น. ความตรง, ความซื่อสัตย์.

ฤๅดี
น. ฤดี, ความยินดี, ใจ.

ฤๅทัย
น. ฤทัย, ใจ, ความรู้สึก.

ฤๅษี
น. ฤษี, นักบวชพวกหนึ่ง มีมาก่อนพุทธกาล สละบ้านเรือนออกไปบําเพ็ญพรตแสวงหาความสงบ.

ฤๅษีแปลงสาร
น. ชื่อวิธีเขียนหนังสือลับแห่งไทยโบราณกลับตัวอักษรข้างหลังมาไว้ข้างหน้า, โดยปริยายหมายความว่า เปลี่ยนข้อความเดิมให้มีความหมายตรงกันข้าม.

ฤๅษีเลี้ยงลิง
(สํา) น. ผู้เลี้ยงเด็กซุกซนหรือปกครองคนหมู่มากที่ไม่อยู่ในระเบียบวินัยย่อมเดือดร้อนรําคาญ.

ฤๅษีผสม
น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Plectranthus scutellarioides (L.) R. Br. ในวงศ์Labiatae ใบมีสีต่าง ๆ ขอบใบจักเป็นรูปฟันปลา, ฤๅษีผสมแล้ว หรือฤๅษีผสมเสร็จ ก็เรียก.

ฤๅสาย
น. คําเรียกผู้เป็นใหญ่เช่นกษัตริย์.