ฆ
พยัญชนะตัวที่ ๖ นับเป็นพวกอักษรตํ่า ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กกในคําที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤต ที่ใช้เขียนในคําไทยมีบ้างเล็กน้อยคือ ฆ่า เฆี่ยน ฆ้อง ระฆัง ตะเฆ่.

ฆน-, ฆนะ
[คะนะ-] (แบบ) น. แท่ง, ก้อน. ว. แน่น, ทึบ, แข็ง เช่น กรวดกรับอันคละฆนศิลา. (ดุษฎีคําฉันท์). (ป., ส.).

ฆน-, ฆนะ
[คะนะ-] (แบบ) น. แท่ง, ก้อน. ว. แน่น, ทึบ, แข็ง เช่น กรวดกรับอันคละฆนศิลา. (ดุษฎีคําฉันท์). (ป., ส.).

ฆร-, ฆระ
[คะระ-] น. เรือน. (ส. คฺฤห).

ฆร-, ฆระ
[คะระ-] น. เรือน. (ส. คฺฤห).

ฆรณี
[คอระนี] น. แม่เรือน, เมีย. (ป., ส.).

ฆราวาส
[คะราวาด] น. คนผู้อยู่ครองเรือน, คนทั่ว ๆ ไปที่ไม่ใช่บรรพชิตหรือนักบวช. (ป.).

ฆ้อง
น. เครื่องตีให้เกิดเสียงอย่างหนึ่ง ทําด้วยโลหะผสม รูปร่างเป็นแผ่นวงกลม มีขอบยื่นลงมารอบตัว เรียกว่า ใบฉัตร มีปุ่มกลมตรงกลางสําหรับตี มีหลายชนิด เช่น ฆ้องกระแต ฆ้องชัย ฆ้องวง.

ฆ้องกระแต
น. ฆ้องขนาดเล็ก ใช้บรรเลงในวงปี่พาทย์มอญ โดยทำร้านฆ้องโค้งงอขึ้นเหมือนฆ้องมอญแต่ปลายสั้นกว่า วงหนึ่งมีลูกฆ้อง ๑๑ ลูกหรือใช้แขวนกับไม้สำหรับถือตีเป็นสัญญาณในการอยู่เวรยามหรือแจ้งข่าวสารต่าง ๆ.

ฆ้องคู่
น. ฆ้องที่ใช้บรรเลงในการเชิดหนังตะลุงและละครโนราชาตรี ชุดหนึ่งมี ๒ ลูก, ปักษ์ใต้เรียก โหม่ง.

ฆ้องชัย
น. ฆ้องขนาดใหญ่ สมัยโบราณใช้ตีเป็นสัญญาณในกองทัพ ในปัจจุบันใช้ตีในงานพิธีมงคลต่าง ๆ, ฆ้องหุ่ย ก็เรียก.

ฆ้องปากแตก
(สํา) ว. ปากโป้ง, เก็บความลับไม่อยู่, ชอบนําความลับของผู้อื่นไปโพนทะนา.

ฆ้องวง
น. ฆ้องที่ใช้ตีดำเนินทำนอง เจาะรูที่ใบฉัตร ๔ รู สําหรับร้อยหนังตีเกลียวผูกโยงกับวงที่ทําด้วยต้นหวายโป่ง วงหนึ่งมีลูกฆ้อง ๑๖-๑๙ ลูก ทุกลูกเทียบเสียงตํ่าสูงเรียงกันเป็นลําดับ มีหลายชนิดคือ ฆ้องวงใหญ่ ฆ้องวงเล็ก ฆ้องมโหรี ฆ้องวงเล็กมโหรี.

ฆ้องหุ่ย
ดู ฆ้องชัย.

ฆ้องเหม่ง
น. ฆ้องขนาดเขื่องกว่าฆ้องกระแต หนามาก มีเชือกร้อยรูทั้ง ๒ ที่ใบฉัตร แขวนห้อยกับไม้สําหรับถือตีประกอบจังหวะ.

ฆ้องโหม่ง
น. ฆ้องขนาดใหญ่กว่าฆ้องเหม่ง มีเชือกร้อยรูทั้ง ๒ ที่ใบฉัตร แขวนห้อยทางตั้งกับขาหยั่งหรือคานไม้ ตรงหัวไม้ที่ใช้ตีพันด้วยผ้ากับเชือกให้เป็นปุ่มโตอ่อนนุ่ม เวลาตีจะมีเสียงดังโหม่ง ๆ ใช้ตีกำกับจังหวะในวงปี่พาทย์ วงเครื่องสาย หรือวงมโหรี, สมัยโบราณใช้ตีในเวลากลางวันเป็นสัญญาณบอก ‘โมง’ คู่กับกลองที่ตีเป็นสัญญาณในเวลากลางคืนบอก ‘ทุ่ม’.

ฆ้องสามย่าน
น. ชื่อไม้ล้มลุกหลายชนิดในสกุล Kalanchoe วงศ์ Crassulaceaeใบอวบนํ้า ใช้ทํายาได้ เช่น ชนิด K. laciniata DC. ดอกสีเหลือง.

ฆ่า
ก. ทําให้ตาย เช่น ฆ่าคน ฆ่าสัตว์; ทำให้หมดไป, ทำให้สิ้นไป, เช่นฆ่าเวลา ฆ่ากลิ่น ฆ่าข้อความ.

ฆ่าแกง
(ปาก) ก. ทำให้ตาย.

ฆ่าควายเสียดายเกลือ, ฆ่าควายอย่าเสียดายพริก
(สํา) ก. ทําการใหญ่ไม่ควรตระหนี่.

ฆ่าควายเสียดายเกลือ, ฆ่าควายอย่าเสียดายพริก
(สํา) ก. ทําการใหญ่ไม่ควรตระหนี่.

ฆ่าช้างเอางา
(สำ) ก. ทำลายของใหญ่เพื่อให้ได้ของเล็กน้อยซึ่งไม่คุ้มค่ากัน.

ฆ่าไม่ตายขายไม่ขาด
(สํา) ก. ตัดเยื่อใยไม่ขาด (มักใช้แก่พ่อแม่ที่รักลูกมากถึงจะโกรธจะเกลียดอย่างไรก็ตัดไม่ขาด).

ฆ่าฟัน
ก. ใช้อาวุธฆ่ากัน.

ฆาฏ
(โบ; เลิก) น. การฆ่า, การทําลาย. ก. ตี.

ฆาต, ฆาต-
[คาด, คาดตะ-] น. การฆ่า, การทําลาย. ก. ตี เช่น เจ้าวิลาสฆาตกลองเร่งกองรบ. (อภัย).

ฆาต, ฆาต-
[คาด, คาดตะ-] น. การฆ่า, การทําลาย. ก. ตี เช่น เจ้าวิลาสฆาตกลองเร่งกองรบ. (อภัย).

ฆาตกร
น. ผู้ที่ฆ่าคน.

ฆาตกรรม
น. การฆ่าคน. (ป. ฆาต + ส. กรฺมนฺ).

ฆาน, ฆาน-
[คาน, คานะ-] (แบบ) น. จมูก, ประสาทที่รับรู้กลิ่น. (ป.).

ฆาน, ฆาน-
[คาน, คานะ-] (แบบ) น. จมูก, ประสาทที่รับรู้กลิ่น. (ป.).

ฆานประสาท
น. ประสาทที่รับรู้กลิ่น.

ฆานินทรีย์
น. จมูกซึ่งเป็นใหญ่ในการดมกลิ่น. (ป. ฆาน + อินฺทฺริย).

ฆานินทรีย์
ดู ฆาน, ฆาน-.