พยัญชนะ อักษรอาหรับ (Arabic Language)
เขียนจากขวาไปซ้าย มีอักษรพื้นฐาน 28 ตัว การปรับไปเขียนภาษาอื่น เช่น ภาษาเปอร์เซียและภาษาอูรดูจะเพิ่มอักษรอื่นเข้ามา ไม่มีความแตกต่างระหว่างตัวพิมพ์กับตัวเขียนและตัวเล็กกับตัวใหญ่ อักษรแต่ละตัวจะเขียนติดกับอักษรตัวอื่นแม้ในการพิมพ์และรูปอักษรเปลี่ยนไปขึ้นกับตำแหน่งในคำ ไม่มีการเขียนสระเสียงสั้น ผู้อ่านต้องจดจำเอาเองว่าคำคำนั้นมีเสียงสระเป็นอย่างไร จะเขียนเฉพาะสระเสียงยาวเท่านั้น ในคัมภีร์อัลกุรอานหรือในการสอนจะใช้เครื่องหมายแสดงการออกเสียง ในหนังสือรุ่นใหม่จะแสดงเครื่องหมายการยกเว้นเสียงสระ (ซุกูน) และเครื่องหมายเพิ่มความยาวเสียงพยัญชนะ (ชัดดะฮ์) ชื่อของอักษรอาหรับมาจากคำที่มีความหมายในภาษาเซมิติกแรกเริ่ม การจัดเรียงอักษรอาหรับมี 2 แบบ
- รูปแบบเดิมคือ แบบอับญะดี (Abjadī أبجدي) เป็นการจัดเรียงตามอักษรฟินิเชีย คล้ายกับการเรียงแบบ ABC ในภาษาอังกฤษ
- รูปแบบที่ใช้ในปัจจุบันคือ แบบฮิญาอี (Hejā’i هجائي) ซึ่งเรียงตามรูปร่างของอักษร
- การจัดเรียงแบบอับญะดี เป็นการจับคู่อักษรอาหรับ 28 ตัวกับอักษรฟินิเชีย 22 ตัว ที่เหลืออีก 6 ตัว เรียงไว้ข้างท้าย ٲ ب ج ده و ذح ط ي ك ل م ن س ع ف ص قرش ت ث خ زض ظ غ
อักษรอาหรับ
ﺍ ﺏ ﺕ ﺙ ﺝ ﺡ ﺥ
ﺩ ﺫ ﺭ ﺯ ﺱ ﺵ ﺹ
ﺽ ﻁ ﻅ ﻉ ﻍ ﻑ ﻕ
ﻙ ﻝ ﻡ ﻥ ه ﻭ ﻱ
| ข้อ | อักษร | ชื่ออักษร | ภาษาไทย | หมายเหตุ |
|---|---|---|---|---|
| 1 | ﺀ/ ا | ฮัมซะฮ์/อลิฟ | อ, สระ อา |
|
| 2 | ﺏ | บาอ์ | บ | |
| 3 | ﺕ | ตาอ์ | ต | |
| 4 | ﺙ | ษาอ์ | ษ | |
| 5 | ﺝ | ญีม | ญ, จญ์ | ญะวาด, ฮัจญ์, ฮิจญ์เราะฮ์, ฮิญิร |
| 6 | ﺡ | หาอ์ | ฮ | |
| 7 | ﺥ | คออ์ | ค | |
| 8 | ﺩ | ดาล | ด | |
| 9 | ﺫ | ษาล | ษ | |
| 10 | ﺭ | รออ์ | ร |
|
| 11 | ﺯ | ซัย | ซ |
|
| 12 | ﺱ | ซีน | ซ, ส |
|
| 13 | ﺵ | ชีน | ช | |
| 14 | ﺹ | ศ้อด | ศ |
|
| 15 | ﺽ | ฎ๊อด | ฎ |
|
| 16 | ﻁ | ฏออ์ | ฏ |
|
| 17 | ﻅ | ซออ์ | ซ |
|
| 18 | ﻉ | อัยน์ | อ |
|
| 19 | ﻍ | ฆอยน์ | ฆ |
|
| 20 | ﻑ | ฟาอ์ | ฟ | |
| 21 | ﻕ | ก๊อฟ | ก | |
| 22 | ﻙ | ก๊าฟ | ก |
|
| 23 | ﻝ | ลาม | ล | |
| 24 | ﻡ | มีม | ม | |
| 25 | ﻥ | นูน | น | |
| 26 | ﻭ | วาว | ว | |
| 27 | ﻩ | ฮาอ์ | ฮ, ห |
|
| 28 | ﻱ | ยาอ์ | ย |
|
สระ
ภาษาอาหรับมีสระแท้สามเสียง โดยแต่ละเสียงมีทั้งเสียงสั้นและเสียงยาวคือ อะ-อา อิ-อี อุ-อู แต่เมื่อประสมกับพยัญชนะบางตัวจะออกเป็น เอาะ-ออ มีสระประสมสองเสียงคือ ไอ กับ เอา ที่สำคัญในภาษาอาหรับนั้นจะมีแต่เสียงสระเท่านั้นจะไม่ใส่รูปสระ
| ข้อ | คำอ่าน | เสียงสระ | หมายเหตุ |
|---|---|---|---|
| 1 | ฟัตฮะฮ์ | สระอะ | ถ้าตัว خ, ر, ص,ض,ط,ظ,غ,قเจอกับฟัตฮะฮ์ จะเป็นสระเอาะ |
| 2 | กัสเราะฮ์ | สระอิ | |
| 3 | ฎ็อมมะฮ์ | สระอุ | |
| 4 | ฟัตฮะฮ์ + อลิฟ | สระอา | เสียงยาว ถ้าเป็น خ, ر, ص,ض,ط,ظ,غ,ق เจอกับฟัตฮะฮ์อลิฟจะเป็นสระออ |
| 5 | กัสเราะฮ์ + ยาอ์ | สระอี | เสียงยาว |
| 6 | ฎ็อมมะฮ์ + วาว | สระอู | เสียงยาว |
| 7 | ฟัตฮะฮ์ + ยาอ์ | อัย,เอ | ถ้าพยางค์นั้นลงท้ายด้วยพยัญชนะที่เป็นซุกูน จะเป็น สระเอ เช่น <ฮุเซน>, ถ้าเป็น خ , ر, ص, ض, ط,ظ,غ,ق เจอกับฟัตฮะฮ์ + ยาอ์ จะเป็นสระอ็อย |
| 8 | ฟัตฮะฮ์ + วาว | เอา เช่น <เลา> | خ , ر, ص, ض, ط,ظ,غ,ق จะเป็นสระอ็อว |
โครงสร้างพยางค์
พยางค์ในภาษาอาหรับมีสองชนิดคือพยางค์เปิด (CV, CVV) และพยางค์ปิด (CVC, CVVC, CVCC) ทุกพยางค์เริ่มด้วยพยัญชนะ หรือพยัญชนะที่ยืมมาจากคำก่อนหน้า โดยเฉพาะในกรณีของคำนำหน้านามชี้เฉพาะ al เช่น baytu-l mudiir (บ้านของผู้กำกับ) ซึ่งจะเป็น bay-tul-mu-diir ถ้าออกเสียงแยกทีละพยางค์ โดยผู้กำกับจะเป็น al mudiir ที่มา: th.wikipedia.org
การเน้นหนัก
- การเน้นหนักในภาษาอาหรับมีความเกี่ยวข้องกับความยาวของเสียงสระและรูปร่างของพยางค์ การเน้นหนักคำที่ถูกต้องช่วยให้เข้าใจได้ง่ายขึ้น กฎพื้นฐานได้แก่
- เฉพาะพยางค์สุดท้ายของคำที่มีสามพยางค์ที่ถูกเน้นหนัก
- พยางค์ที่มีสระเสียงยาวหรือพยัญชนะคู่จะถูกเน้นหนัก
- ถ้าไม่มีพยางค์ดังกล่าว พยางค์ก่อนพยางค์สุดท้ายจะถูกเน้น หรือพยางค์แรกที่ยอมให้เน้นเสียงได้
- ในภาษาอาหรับมาตรฐาน เสียงสระเสียงยาวเสียงสุดท้ายมักถูกเน้น แต่ไม่ใช้กับสำเนียงที่ใช้พูดซึ่งสระเสียงยาวสุดท้ายดั้งเดิมถูกทำให้สั้นและสระเสียงยาวอันที่สองถูกยกเสียงขึ้น
- ในบางสำเนียงจะมีกฎการเน้นเสียงที่ต่างออกไป
