[๙๑]    ข้าพระองค์มาทูลถามถึงคนผู้มีแต่ความเสื่อม
          กับพระผู้มีพระภาคผู้โคดมว่า
          อะไรเป็นทางแห่งความเสื่อม
 
[๙๒]   (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบดังนี้)
          ผู้เจริญก็รู้ได้ง่าย ผู้เสื่อมก็รู้ได้ง่าย
          ผู้เจริญใคร่ธรรม ผู้เสื่อมชังธรรม
 [๙๔]   คนที่มีอสัตบุรุษเป็นที่รัก ไม่ทำสัตบุรุษให้เป็นที่รัก
          ชอบใจธรรมของอสัตบุรุษ
          นั้นเป็นทางแห่งความเสื่อม
 [๙๖]   คนผู้ชอบหลับอยู่เสมอ ชอบสมาคม
          ไม่ขยันหมั่นเพียร เกียจคร้าน โกรธง่าย
          นั้นเป็นทางแห่งความเสื่อม
 [๙๘]   คนผู้มีความสามารถเลี้ยงตนและผู้อื่นได้
         แต่ไม่เลี้ยงดูมารดาบิดาผู้แก่ชรา ผู้ผ่านวัยหนุ่มวัยสาวแล้ว
          นั้นเป็นทางแห่งความเสื่อม
 [๑๐๐] คนผู้กล่าวมุสาวาท หลอกลวงสมณะหรือพราหมณ์
          หรือแม้กระทั่งวณิพกยาจกอื่น ๆ
          นั้นเป็นทางแห่งความเสื่อม
 [๑๐๒] คนผู้มีทรัพย์มาก มีเงินทองของกินเหลือเฟือ
          กินของอร่อยเพียงคนเดียว
          นั้นเป็นทางแห่งความเสื่อม
 [๑๐๔] คนกระด้างเพราะชาติ กระด้างเพราะทรัพย์
          และกระด้างเพราะโคตร
          ชอบดูหมิ่นญาติของตน
          นั้นเป็นทางแห่งความเสื่อม
 [๑๐๖] คนผู้เป็นนักเลงหญิง นักเลงสุรา และนักเลงการพนัน
          ชอบล้างผลาญทรัพย์สมบัติที่ตนหามาได้
          นั้นเป็นทางแห่งความเสื่อม
 [๑๐๘] คนผู้ไม่ยินดีภรรยาของตน ชอบเที่ยวหญิงแพศยา
          ชอบคบชู้สู่สาวภรรยาคนอื่น
          นั้นเป็นทางแห่งความเสื่อม
 [๑๑๐] ชายแก่ได้หญิงสาววัยรุ่น มีถันเท่าผลมะพลับมาเป็นภรรยา
          มักจะนอนไม่ค่อยหลับ เพราะความหึงหญิงสาวรุ่นนั้น
          นั้นเป็นทางแห่งความเสื่อม
 [๑๑๒] คนแต่งตั้งหญิงหรือชายผู้เป็นนักเลง
          ใช้จ่ายเงินทองฟุ่มเฟือย ไว้ในความเป็นใหญ่
          นั้นเป็นทางแห่งความเสื่อม
 [๑๑๔] คนผู้เกิดในขัตติยตระกูล มีโภคะน้อย
          แต่มีความมักใหญ่ใฝ่สูง ปรารถนาจะครองราชย์
          นั้นเป็นทางแห่งความเสื่อม
[๑๑๕]  บัณฑิตผู้สมบูรณ์ด้วยทัสสนะอันประเสริฐ
พิจารณาเห็นทางแห่งความเสื่อมในโลก ดังกล่าวมานี้แล้วท่านย่อมคบโลกที่เจริญแน่นอน

ปราภวสูตรที่ ๖ จบ